Soms voelt het alsof we leven in twee werelden tegelijk.
Een wereld van wat we zien met onze ogen, en een wereld van wat we diep vanbinnen ervaren.
In deze les wordt iets radicaals gezegd: wat wij normaal “zien” is niet werkelijk zien. Het is kijken door de bril van het lichaam, gevormd door overtuigingen, angsten en oude patronen. Het echte zien gebeurt in het licht. En dat licht is niet iets buiten ons, het is de kracht in ons.
Wanneer je dit laat bezinken, verandert er iets.
Je hoeft de wereld niet te fixen om rust te ervaren.
Je hoeft alleen anders te leren kijken.
En precies daar komen emoties in beeld.
Emoties worden vaak gezien als iets wat weg moet. Iets lastigs, iets dat ons in de weg zit. Maar wat als emoties juist signalen zijn? Geen probleem, maar een ingang.
Elke emotie wijst ergens naar.
Onder frustratie zit vaak controle of angst.
Onder verdriet zit gemis of liefde.
Onder boosheid zit pijn of onmacht.
Als je blijft hangen in de emotie zelf, blijf je in de “duisternis” waar deze les over spreekt. Maar als je de emotie gebruikt als ingang, als een deur naar binnen, dan kom je dichter bij dat licht waarover gesproken wordt.
Een eenvoudige manier om dit te doen is wat vaak “zelfonderzoek” wordt genoemd.
Niet analyseren. Niet oplossen.
Maar stil worden en jezelf vragen stellen zoals:
Wat voel ik nu echt
Wat zit hier onder
Wat probeer ik vast te houden of te vermijden
En dan vooral luisteren zonder oordeel.
In dat moment verschuift er iets. Je gaat van reageren naar waarnemen. Van meegesleept worden naar aanwezig zijn. En precies daar begint het licht zichtbaar te worden.
De kracht waar deze les over spreekt is niet hard of dwingend.
Het is stil, stabiel en helder.
Het kijkt voorbij de oppervlakte.
Het ziet niet alleen gedrag, maar de mens daarachter.
Niet alleen angst, maar ook het verlangen naar liefde.
Wanneer je vanuit die plek kijkt, verandert alles.
Niet omdat de wereld anders wordt, maar omdat jouw manier van zien verandert.
En misschien is dat wel het echte wonder.
Niet dat er iets buiten je gebeurt, maar dat jij jezelf herinnert.
Dat je niet de onrust bent die je voelt.
Niet de gedachten die door je hoofd gaan.
Maar de ruimte waarin dit allemaal verschijnt.
Vandaag kun je daarmee oefenen.
Niet door iets toe te voegen, maar door even stil te worden.
Even je ogen sluiten.
Even naar binnen keren.
En jezelf toestaan om te zien vanuit dat stille licht in jou.
Daar waar kracht en licht één zijn.
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties