Soms voelt het leven alsof je in een soort mist rondloopt.
Je probeert dingen te bereiken, je wilt gezien worden, erkend worden, succesvol zijn of iets betekenen. En tegelijk kan er irritatie, teleurstelling of boosheid ontstaan wanneer anderen dat niet zien of erkennen.
Die beweging is voor veel mensen herkenbaar. Er leeft iets in ons dat gezien wil worden. Dat kan ons drijven tot prestaties, ambitie of zelfs idealistische dromen waarin we iets groots doen voor anderen.
Maar ergens onderweg kan die drijfveer ook veranderen in strijd. Strijd om gelijk te krijgen. Strijd om erkenning. Strijd tegen mensen of situaties die ons lijken tegen te werken.
Les 73 wijst naar een eenvoudig maar diep inzicht.
Er zijn in ons eigenlijk twee soorten wil.
De eerste is de wil van het ego.
Dat is de wil die voortdurend iets probeert te krijgen van de wereld. Erkenning, succes, bevestiging, gelijk. Deze wil schept een wereld waarin anderen tegenstanders of beoordelaars lijken te worden. Wanneer dat gebeurt ontstaan grieven. Kleine of grote irritaties tegenover mensen die niet doen wat wij hopen.
De tweede is een diepere wil.
Een stille wil die niet gebaseerd is op tekort maar op verbondenheid. Deze wil wil niet winnen, maar zien. Niet oordelen, maar begrijpen. Niet strijden, maar rusten in wat waar is.
De les noemt dat de wil die we met God delen. Je kunt het ook eenvoudiger zien als onze diepste intentie. De natuurlijke beweging van ons bewustzijn wanneer het niet verstrikt is in angst of behoefte aan erkenning.
Wanneer we vanuit het ego kijken lijkt de wereld donkerder.
We zien aanvallen, kritiek, onrecht of teleurstelling. Maar volgens deze les komt dat niet omdat de wereld donker is. Het komt omdat onze blik verduisterd wordt door grieven.
Grieven zijn eigenlijk vastgehouden oordelen.
Gedachten zoals:
Hij begrijpt mij niet
Zij ziet mij niet
Dit is onrechtvaardig
Ik verdien meer waardering
Het bijzondere is dat die gedachten niet alleen een oordeel over de ander zijn. Ze verduisteren vooral onze eigen geest. Daardoor lijkt de hele wereld harder en kouder.
Vergeving betekent in deze context niet dat je gedrag goedpraat.
Het betekent dat je bereid bent die donkere bril even af te zetten. Dat je stopt met vasthouden aan het verhaal van aanval en verdediging.
En precies daar komt de zin van deze les binnen.
Ik wil dat er licht is.
Dat is geen religieuze uitspraak.
Het is een innerlijke keuze.
Het is het moment waarop je zegt:
Ik kies ervoor om anders te kijken.
Ik kies ervoor om niet langer vast te houden aan deze irritatie.
Ik kies ervoor om helderheid belangrijker te vinden dan gelijk.
Wanneer je dat doet gebeurt er iets opvallends.
De situatie zelf verandert misschien niet direct, maar jouw ervaring wel. De spanning in de geest wordt lichter. De behoefte om te vechten of te bewijzen neemt af.
En dan wordt iets zichtbaar wat eerst verborgen was.
Rust.
Ruimte.
Helderheid.
Dat is het licht waar deze les over spreekt.
In meditatie kun je dit proces heel duidelijk zien. Gedachten, emoties en oordelen verschijnen als wolken voor de zon. Wanneer je ze blijft voeden wordt de lucht donkerder. Wanneer je ze laat passeren verschijnt vanzelf weer licht.
De zon hoef je niet te maken.
Die was er altijd al.
Zo is het ook met onze diepste wil. Onder alle lagen van ambitie, angst en behoefte aan erkenning ligt een eenvoudige intentie: leven in helderheid en liefde.
Daarom stelt de les een eenvoudige oefening voor.
Op momenten dat je merkt dat irritatie of oordeel opkomt, zeg dan rustig tegen jezelf:
Ik wil dat er licht is.
Duisternis is niet mijn wil.
Dat is geen ontkenning van gevoelens.
Het is een herinnering aan wat je werkelijk wilt.
Niet strijd.
Niet gelijk krijgen.
Niet gezien worden om wat je presteert.
Maar helder zien.
En vanuit dat zien vrij zijn.
Misschien is dat uiteindelijk de echte verschuiving in een innerlijke zoektocht. Niet de vraag wat je moet doen in de wereld, maar vanuit welke staat van zijn je leeft.
Wanneer er licht is vanbinnen, verandert de wereld vanzelf mee.
Jacco