Les 74 wijst naar een radicale maar bevrijdende gedachte: er bestaat uiteindelijk maar één wil, de Wil van God. Volgens de cursus betekent dit dat onze diepste wil niet werkelijk losstaat van die van God. Het idee dat wij een eigen, afzonderlijke wil hebben die strijdt met de wereld, met anderen of zelfs met God, is een vergissing van de denkgeest.
Die vergissing ervaren we als conflict. We voelen ons verscheurd tussen verschillende doelen. We willen succes maar ook rust. We willen erkenning maar ook vrijheid. We willen controle maar ook liefde. Het lijkt alsof we voortdurend moeten kiezen tussen tegengestelde krachten.
De les zegt dat dit innerlijke conflict ontstaat door het geloof dat onze wil gescheiden is van de Wil van God. Wanneer dat geloof wegvalt, verdwijnt ook het conflict. Dan blijft er iets eenvoudigs over: vrede.
De oefeningen van vandaag zijn daarom niet bedoeld om iets nieuws te creëren, maar om te ontdekken wat er al is. Wanneer we herhalen “Er is geen wil dan Die van God. Ik kan niet in conflict zijn”, verschuift de aandacht van strijd naar een diepere laag van stilte.
Daar komt meditatie in beeld.
Meditatie is in essentie hetzelfde proces. Het is het moment waarop we even stoppen met het volgen van elke gedachte, elke zorg en elk verhaal van het ego. In plaats daarvan keren we terug naar aandacht. Naar aanwezigheid. Naar stilte.
Op het meditatiekussen oefenen we dat bewust. We zitten, ademen en laten gedachten komen en gaan zonder ze vast te houden. Maar de echte kracht van meditatie ontstaat wanneer deze houding zich uitbreidt naar de rest van de dag.
Wanneer je loopt en werkelijk loopt.
Wanneer je eet en werkelijk eet.
Wanneer je luistert en werkelijk luistert.
Aandacht maakt van het hele leven een vorm van meditatie.
In die aandacht gebeurt iets bijzonders. De constante stroom van innerlijke conflicten verliest zijn grip. Gedachten mogen er zijn, maar ze bepalen niet langer onze staat van zijn. En in die open ruimte kan een stille vrede voelbaar worden.
De cursus noemt dit de vrede van God.
Die vrede kun je niet afdwingen en ook niet bedenken. Woorden kunnen er alleen maar naar verwijzen. Ze zijn als een vinger die naar de maan wijst. De woorden zijn niet de maan zelf.
Zo is het ook met deze les. De zinnen die we herhalen zijn niet de vrede zelf. Ze helpen alleen de denkgeest te richten, zodat we ontvankelijk worden voor een ervaring die voorbij woorden ligt.
Wanneer die vrede even voelbaar wordt, herken je haar meteen. Er is een stille helderheid, een lichte vreugde en een gevoel dat alles precies is zoals het moet zijn. Niet omdat de wereld perfect is, maar omdat het innerlijke conflict even verdwenen is.
Dan wordt duidelijk wat deze les bedoelt.
Wanneer er werkelijk geen andere wil is dan die van God, dan hoef jij nergens meer tegen te vechten. Dan kun je eenvoudig aanwezig zijn in wat er is.
En precies daar begint vrede.
Jacco