De kern van deze les is eigenlijk heel eenvoudig, maar ook behoorlijk confronterend.
Elke keer dat je iemand iets kwalijk neemt, leg je als het ware een wolk voor het licht dat al in jou aanwezig is.
Volgens deze les is dat licht niet iets wat je moet verdienen of bereiken. Het is wat je in wezen al bent. In non dualistische taal zou je kunnen zeggen: het licht is jouw ware natuur, het bewustzijn zelf. Het is dat stille, heldere aanwezig zijn waarin alles verschijnt.
Maar wanneer je vasthoudt aan een grief, een verwijt, een oordeel, dan gebeurt er iets subtiels. Je aandacht verstrakt. Je wereld vernauwt zich. Het lijkt alsof de ander het probleem is, maar in werkelijkheid sluit je jezelf af van dat licht in jezelf.
De ander wordt dan niet alleen jouw tegenstander, maar ook de spiegel waarin je je eigen afgescheidenheid bevestigt.
Daarom zegt de les dat jouw grieven het licht van de wereld verbergen. Niet alleen voor jou, maar voor iedereen. Want zolang jij in oordeel kijkt, zie je niet het wezenlijke in de ander. En daarmee zie je het ook niet in jezelf.
Je zou het zo kunnen zien.
De zon schijnt altijd.
Maar wanneer er wolken voor schuiven lijkt het alsof het licht verdwenen is.
Die wolken zijn je oordelen, je verhalen, je verwijten.
De les nodigt je uit om te ontdekken dat die wolken eigenlijk geen echte substantie hebben. Ze lijken zwaar en massief, maar wanneer je erdoorheen kijkt, blijken ze alleen gedachten te zijn.
Daarom bevat de oefening een mooie innerlijke visualisatie.
Je stelt je voor dat je door een laag donkere wolken heen gaat. Je duwt ze zachtjes opzij. En daarachter ontdek je dat het licht er al die tijd al was.
Dat licht is vrede.
Dat licht is helderheid.
Dat licht is liefde zonder voorwaarden.
En misschien wel het belangrijkste inzicht van deze les is dit.
Wanneer je iemand iets kwalijk blijft nemen, geef je onbewust de sleutel tot jouw eigen geluk uit handen.
Het lijkt alsof je jezelf beschermt door vast te houden aan je gelijk. Maar wat je in feite doet, is jezelf opsluiten in een donkere kamer terwijl de deur naar buiten gewoon open staat.
Vergeving in de betekenis van deze cursus betekent daarom niet dat je gedrag goedkeurt of dat je jezelf kleiner maakt. Het betekent dat je weigert om de illusie van afgescheidenheid nog langer serieus te nemen.
Je kiest ervoor om door de wolken heen te kijken.
En zodra jij dat doet, gebeurt er iets bijzonders.
Niet alleen jij wordt lichter, ook de ander wordt als het ware bevrijd in jouw waarneming.
Je begint weer te zien wat er altijd al was.
Hetzelfde licht.
Hetzelfde bewustzijn.
Dezelfde bron.
En dan wordt duidelijk wat deze les eigenlijk zegt:
Het licht dat je zoekt is nergens anders dan in jou.
Maar elke keer dat je een oordeel vasthoudt, draai je er even van weg.
De uitnodiging van vandaag is daarom heel simpel.
Merk je een verwijt op, een irritatie, een oud verhaal over iemand.
En herinner jezelf dan rustig:
Als ik hieraan vasthoud, houd ik mezelf weg van het licht.
En misschien ontstaat er dan een kleine opening.
Een moment van zachtheid.
En precies daar begint de wolk al een beetje op te lossen.
Jacco