Les 67 – Liefde schiep mij als zichzelf
Deze les zegt eigenlijk iets heel radicaals simpels over wie jij bent. Niet wat je denkt dat je bent, niet wat je verleden van je gemaakt heeft, en ook niet wat je ego je elke dag influistert. Nee, deze les zegt: jouw ware aard is precies dezelfde kwaliteit als de bron waaruit je voortkomt. En die bron is liefde.
Met andere woorden: je bent geen foutje van het universum. Geen project dat nog even gefixt moet worden. Geen half af product dat eerst spiritueel perfect moet worden voordat het iets waard is.
Volgens deze les ben je gemaakt van hetzelfde “materiaal” als liefde zelf.
Dat is een beetje alsof een golf op de oceaan denkt dat hij een losstaand hoopje water is dat zichzelf moet verbeteren. Terwijl hij eigenlijk gewoon oceaan is, in golfvorm.
Zoals de bron, zo het kind
De les gebruikt een heel eenvoudige logica.
Als liefde jou geschapen heeft, dan moet jouw wezen ook liefde zijn.
Net zoals:
Heiligheid schept iets heiligs
Vriendelijkheid schept iets vriendelijks
Volmaaktheid schept iets volmaakts
Een appelboom produceert appels. Geen peren. Geen bitterballen. Gewoon appels.
Zo simpel is het eigenlijk.
Of zoals de volksmond zegt:
De appel valt niet ver van de boom.
Alleen in dit geval is de boom liefde.
Het probleem: we geloven het niet
De reden dat deze les zo vaak herhaald moet worden is omdat onze denkgeest ondertussen vol zit met allerlei andere ideeën over onszelf.
Ideeën zoals:
Ik schiet tekort
Ik ben niet goed genoeg
Ik moet mezelf bewijzen
Ik moet eerst beter worden
Het ego heeft een hele bibliotheek aan verhalen over wie jij zogenaamd bent.
En eerlijk gezegd… die verhalen draaien meestal niet uit op een feel good film.
Dus zegt deze les: laten we even resetten.
Even stil worden
Tijdens de oefening herhaal je eerst de zin:
“Liefde schiep mij als zichzelf.”
Daarna kun je vergelijkbare gedachten gebruiken:
Heiligheid schiep mij heilig
Vriendelijkheid schiep mij vriendelijk
Behulpzaamheid schiep mij behulpzaam
Volmaaktheid schiep mij volmaakt
Niet om jezelf op te peppen, maar om je denkgeest weer een beetje in lijn te brengen met de bron.
En daarna komt het belangrijkste stuk.
Even stoppen met denken.
Gewoon een moment stilte.
Niet analyseren, niet verbeteren, niet zoeken.
De les suggereert dat er ergens onder al die gedachten een ervaring ligt. Alsof er een licht in je zit dat rustig zit te wachten tot jij eindelijk even ophoudt met praten.
Dat stemmetje in je hoofd
De cursus maakt nog een interessant onderscheid.
Het zegt: wanneer je deze gedachte hoort, is dat niet het kleine stemmetje van het ego dat zichzelf probeert te overtuigen.
Het is eerder een herinnering.
Alsof iets in jou zegt:
“Hallo… weet je nog wie je werkelijk bent?”
Een beetje zoals wanneer iemand je naam roept terwijl je helemaal in gedachten verzonken was.
Ineens: oh ja.
De praktische kant van deze les
Vandaag is de opdracht eigenlijk heel simpel.
Herinner jezelf zo vaak mogelijk:
“Liefde schiep mij als zichzelf.”
Vier of vijf keer per uur is volgens de les een goed idee.
Waarom zo vaak?
Omdat de denkgeest de rest van de tijd druk bezig is met het tegenovergestelde te geloven.
Je zou kunnen zeggen dat deze les een soort vriendelijke software update is voor je innerlijke besturingssysteem.
Met een knipoog
Je zou het ook zo kunnen zien.
Veel mensen lopen rond alsof ze een goedkope kopie zijn van zichzelf.
Deze les zegt eigenlijk:
Je bent geen imitatie. Je bent het origineel.
Of zoals mijn oma zou zeggen:
“Doe maar gewoon, maar besef wel wat je bent.”
En volgens deze les is dat dus:
Liefde, die even een menselijk avontuur beleeft.
Jacco