We zijn vaak geneigd te denken dat geluk iets is wat we moeten vinden. Alsof het ergens verstopt ligt achter de juiste baan, de juiste relatie, een goed lopend leven of misschien een bijzonder spiritueel inzicht. Eerst dit oplossen, dan dat begrijpen, nog een beetje innerlijk werk doen… en dan, eindelijk, geluk.
De les van vandaag haalt daar op een bijna ondeugende manier een streep doorheen. Zij zegt iets veel eenvoudigers, en eerlijk gezegd ook iets veel radicalers: jouw geluk en jouw functie zijn niet alleen verbonden, ze zijn precies hetzelfde.
Dat klinkt misschien wat abstract. Want als je om je heen kijkt, lijkt het alsof iedereen een andere functie heeft. De een is leraar, de ander ondernemer, ouder, coach, monteur, kunstenaar. In de wereld van vormen klopt dat natuurlijk ook. Maar non dualisme kijkt niet in de eerste plaats naar de vorm, maar naar de essentie. En daar blijkt iets opmerkelijks.
De essentie van wat jij bent, is bewustzijn. Pure aanwezigheid. Het veld waarin alle ervaringen verschijnen. Vanuit dat perspectief bestaat jouw functie niet uit wat je doet, maar uit wat je bent. En wat jij in wezen bent, is niet gescheiden van liefde, vrede of geluk.
Daarom zegt de les in feite: wanneer jij jouw ware natuur herkent, vervul je automatisch jouw functie. En dat voelt als geluk.
Niet omdat je iets bereikt, maar omdat je ophoudt jezelf te verwarren met wat je niet bent.
Toch ervaren we dat meestal niet meteen zo. En daar komt een belangrijk punt om de hoek kijken dat op veel spirituele paden terugkomt. Je leert het licht pas echt herkennen wanneer je ook de duisternis hebt ervaren.
Zonder contrast is er immers geen herkenning.
In ons leven betekent dat dat we vaak eerst de beweging van het ego leren kennen. Het gevoel van afgescheidenheid. De neiging om geluk buiten onszelf te zoeken. De strijd om iets te worden, te beschermen of te controleren. Dat alles vormt als het ware de schaduwkant van de ervaring.
Het bijzondere is dat zelfs die schaduw een functie heeft. Zij laat ons voelen hoe het is om ons afgescheiden te wanen van onze ware aard. En vroeg of laat ontstaat er dan een diep verlangen naar iets anders. Naar rust. Naar echtheid. Naar een vorm van geluk die niet afhankelijk is van omstandigheden.
In zekere zin moet je de duisternis dus eerst omarmen. Niet om erin te blijven hangen, maar om haar volledig te zien voor wat ze is. Wanneer je de beweging van angst, controle en identificatie werkelijk doorziet, verliest zij vanzelf haar overtuigingskracht.
Dan begint het licht zichtbaar te worden.
Niet als iets nieuws, maar als iets dat er altijd al was.
De cursus beschrijft dit proces als een keuze tussen twee stemmen in de denkgeest. Het ego, dat voortdurend verhalen vertelt over tekort en angst. En de stem van waarheid, die simpelweg weet dat jouw natuur liefde is.
Het ego maakt van het leven een zoektocht naar geluk. De Heilige Geest herinnert je eraan dat geluk nooit weg is geweest.
Daarom nodigt de les ons vandaag uit om een eenvoudige gedachte te overwegen:
God schenkt mij niets dan geluk.
Hij heeft mij mijn functie gegeven.
Dus moet mijn functie geluk zijn.
Als je dit vanuit non dualistisch perspectief bekijkt, kun je het bijna vertalen als: het leven zelf, de bron van alles wat verschijnt, kan niets anders voortbrengen dan wat het zelf is. En als die bron liefde is, kan jouw diepste functie niets anders zijn dan het belichamen van die liefde.
De wereld van vormen mag dan soms ingewikkeld lijken, maar op het niveau van essentie is het verrassend eenvoudig.
Wanneer jij aanwezig bent.
Wanneer je de neiging tot oordeel even laat rusten.
Wanneer je ziet dat gedachten slechts verschijnselen zijn in bewustzijn.
Dan vervul je jouw functie al.
En het grappige is dat het dan vaak precies voelt als wat we geluk noemen. Niet het opgewekte geluk van een geslaagde dag, maar het stille gevoel dat alles eigenlijk al compleet is.
Misschien is dat wel de kwinkslag van deze les.
We hebben jarenlang geprobeerd geluk te vinden door iets te worden.
Terwijl onze functie al die tijd simpelweg was om te zijn.