Soms lijkt het alsof we in het leven heel veel verschillende doelen hebben. We willen rust, zekerheid, waardering, liefde, succes of gezondheid. Vaak denken we dat wanneer we die dingen bereiken, we eindelijk vrede zullen ervaren. Toch merken veel mensen dat er, zelfs wanneer sommige van die doelen worden gehaald, nog steeds onrust of een gevoel van zoeken blijft bestaan.
Les 65 uit Een Cursus in Wonderen brengt een verrassend eenvoudig perspectief. Volgens deze les hebben we in werkelijkheid maar één functie. Dat is de functie die ons door God is gegeven. In de taal van de cursus betekent dit dat onze werkelijke taak vergeving is. Niet vergeving als morele plicht, maar vergeving als een andere manier van kijken. Het loslaten van oordelen, angst en het idee dat we werkelijk van elkaar gescheiden zijn.
Wanneer we eerlijk naar onszelf kijken, zien we dat onze denkgeest vaak vol zit met allerlei doelen en verwachtingen. We proberen het leven te controleren of naar onze hand te zetten. Daardoor ontstaat er innerlijke verdeeldheid. Een deel van ons wil rust, terwijl een ander deel bezig is met zorgen, plannen of het verdedigen van standpunten.
De les van vandaag nodigt uit tot iets heel eenvoudigs maar krachtigs. Wat als er eigenlijk maar één doel werkelijk belangrijk is? Het herstellen van de herinnering aan liefde. Iedere keer wanneer we een oordeel loslaten, wanneer we bereid zijn anders te kijken naar een situatie of naar een ander mens, maken we ruimte voor die liefde.
Voor mij sluit dit naadloos aan bij mijn persoonlijke missie: een gelukkig en licht leven leiden. Lange tijd dacht ik dat lichtheid vooral te maken had met omstandigheden. Dat dingen goed moesten lopen, dat problemen opgelost moesten zijn. Maar steeds meer ontdek ik dat lichtheid vooral ontstaat door de manier waarop we kijken.
Wanneer de denkgeest ontspant en minder vasthoudt aan gelijk krijgen, controle of oude overtuigingen, ontstaat er vanzelf meer ruimte. In die ruimte komt een gevoel van rust, zachtheid en verbondenheid naar voren. Het is alsof er een andere laag van bewustzijn zichtbaar wordt die er altijd al was.
De les nodigt ons uit om regelmatig stil te staan bij de vraag: welke doelen draag ik vandaag met mij mee? En helpen deze doelen mij werkelijk om vrede te ervaren?
Soms ontdekken we dan dat veel van onze gedachten eigenlijk niet bijdragen aan een licht leven. Op dat moment kunnen we ze simpelweg herkennen en weer laten gaan. Niet door ze te bestrijden, maar door onszelf eraan te herinneren dat er iets belangrijkers is dan al die kleine doelen.
Dat ene doel is het kiezen voor liefde in plaats van oordeel.
Misschien is dat wel de meest directe weg naar een gelukkig en licht leven. Niet door het leven perfect te maken, maar door onze manier van kijken steeds opnieuw te laten verzachten.
En elke keer dat dat lukt, al is het maar even, merken we dat vrede nooit ver weg was. Ze lag alleen even verscholen achter onze eigen gedachten.