Les 64 gaat in wezen over het herinneren van wat je werkelijk bent en wat daar vanzelf uit voortkomt. In non duale termen zou je kunnen zeggen dat het een uitnodiging is om niet te vergeten dat jouw ware natuur bewustzijn zelf is, en niet het afzonderlijke zelfbeeld dat we in de wereld hebben opgebouwd.
De wereld die wij met onze zintuigen waarnemen lijkt vol keuzes, problemen en situaties te zitten. Maar volgens deze les is dat vooral de vorm. De inhoud is altijd dezelfde. Steeds opnieuw is er maar één werkelijke keuze. Blijf ik geloven dat ik een afgescheiden individu ben dat moet verdedigen, oordelen en vasthouden, of herinner ik mij mijn ware aard die vrij, open en vergevend is.
Wanneer de les spreekt over “mijn functie”, verwijst dat naar het laten schijnen van dat innerlijke licht. In non dualisme zou je zeggen dat het de natuurlijke expressie is van het ene bewustzijn dat zich door alles heen uitdrukt. Zodra je jezelf niet langer uitsluitend ziet als het persoonlijke ik, ontstaat er vanzelf meer ruimte, mildheid en vergeving. Niet omdat je jezelf dat oplegt, maar omdat je herkent dat er in werkelijkheid niets is dat afgescheiden is van jou.
Vergeving krijgt hier ook een diepere betekenis. Het betekent niet dat je iets goedpraat wat iemand heeft gedaan. Het betekent dat je door de schijn van afgescheidenheid heen kijkt. Je ziet dat wat we fouten of zonden noemen uiteindelijk voortkomt uit onwetendheid over onze ware aard. Wanneer dat wordt herkend, ontstaat er vanzelf zachtheid in plaats van veroordeling.
Daarom zegt de les dat geluk verbonden is met het vervullen van je functie. Wanneer je leeft vanuit het idee van een afgescheiden ik, ontstaat er spanning, verdediging en strijd. Maar wanneer je je herinnert dat jouw essentie hetzelfde bewustzijn is dat in alles aanwezig is, komt er een natuurlijke rust en openheid.
In die zin gaat deze les eigenlijk over herinnering. Niet iets nieuws leren, maar terugkeren naar wat altijd al waar is.
Een oude volksmondspreuk drukt dit op een eenvoudige manier uit:
Zoals men in het bos roept, zo klinkt het eruit terug.
Wanneer wij de wereld benaderen vanuit oordeel, angst of strijd, lijkt de wereld dat terug te geven. Maar wanneer we kijken vanuit helderheid, vergeving en openheid, verandert ook onze ervaring van de wereld. Dan wordt de wereld niet langer een plek van conflict, maar een spiegel waarin het licht van bewustzijn zichtbaar wordt.
De oefening van deze les helpt je daarom steeds opnieuw te herinneren waar het werkelijk om gaat. Niet om de vele vormen die het leven aanneemt, maar om de eenvoudige innerlijke keuze om te blijven rusten in dat wat je in wezen bent. Vanuit daar ontstaat vanzelf vergeving, en daarmee ook vrede.