Wat mij raakt in deze les is hoe eerlijk ze eigenlijk is.
Niet hard, niet veroordelend, maar wel confronterend eerlijk.
Want als ik naar mijn eigen leven kijk, zie ik hoe makkelijk de aandacht wordt meegetrokken door dingen die uiteindelijk geen echte vervulling geven. Erkenning, status, bezit, gelijk willen krijgen, controle proberen te houden over situaties of mensen. Het lijkt soms belangrijk, totdat je merkt dat het je innerlijk geen blijvende rust brengt.
De les zegt iets heel eenvoudigs, maar ook iets radicaals.
Alles wat tijdelijk is, kan nooit je werkelijke geluk zijn.
Dat betekent niet dat we geen plezier mogen ervaren in het leven of geen mooie dingen mogen hebben. Het gaat dieper dan dat. Het gaat over de vraag waar we ons geluk van afhankelijk maken. Zodra mijn vrede afhankelijk wordt van iets buiten mezelf, ontstaat automatisch angst. Angst om het kwijt te raken, angst om tekort te komen, angst dat ik niet genoeg ben.
En precies daar zie ik het ego werken.
Het ego probeert voortdurend waarde toe te kennen aan dingen die vergankelijk zijn. Het fluistert dat geluk straks komt. Als dit geregeld is. Als dat bereikt is. Als anderen jou eindelijk zien zoals jij gezien wilt worden.
Maar hoe vaker ik daarin geloof, hoe verder ik verwijderd raak van de stilte en eenvoud die er altijd al is.
Wat ik mooi vind aan deze les is dat keuzes hierdoor eigenlijk heel eenvoudig worden. Wij maken het leven vaak ontzettend complex, terwijl de kern steeds dezelfde is. Brengt iets mij dichter bij vrede, liefde en innerlijke vrijheid? Of brengt het me dieper in onrust, angst en afhankelijkheid?
Vanuit non dualistisch perspectief raakt deze les ook een diepe waarheid. In veel spirituele stromingen wordt gezegd dat de wereld zoals wij die ervaren grotendeels een projectie van het denken is. We geven voortdurend betekenis, waarde en identiteit aan vormen die in wezen tijdelijk zijn. Het ego leeft van onderscheid, vergelijking en tekort. Maar wat wij werkelijk zijn heeft geen bevestiging nodig, omdat het al heel is.
In het boeddhisme zie je dit terug in het inzicht van gehechtheid. Lijden ontstaat doordat we ons vastklampen aan wat veranderlijk is. In Advaita Vedanta wordt gesproken over maya, de illusie waarin we denken afgescheiden te zijn en vervulling buiten onszelf zoeken. En ook Een Cursus in Wonderen wijst steeds opnieuw naar dezelfde essentie, alleen liefde is werkelijk, al het andere is een vergissing van de denkgeest.
Wat deze les mij persoonlijk laat zien, is dat innerlijke vrijheid niet ontstaat door méér te verzamelen, maar juist door minder vast te houden.
Door eerlijk te kijken naar wat werkelijk waarde heeft.
Rust.
Liefde.
Aanwezigheid.
Verbinding.
Waarheid.
Dat zijn dingen die niet verdwijnen wanneer omstandigheden veranderen.
Misschien is dat ook wat bedoeld wordt met “de Hemel bereiken met lege handen”.
Niet leeg in gebrek, maar leeg van illusies.
Leeg van de overtuiging dat de wereld ons kan geven wat alleen in onszelf gevonden kan worden.
En hoe meer ik bereid ben los te laten wat geen werkelijke waarde heeft, hoe meer ruimte er ontstaat voor iets dat veel stiller is, maar ook veel echter.
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties