Dit is er zo één die eigenlijk niets nieuws wil toevoegen, maar je juist terugbrengt naar wat er al is.
LES 125 gaat niet over iets leren, maar over iets laten. Minder doen, minder zoeken, minder invullen. Gewoon stil worden en luisteren. Niet naar de wereld, niet naar je gedachten, maar naar iets dat daaronder ligt en er altijd al is geweest.
De kern in mijn woorden:
We zijn zo gewend om de hele dag bezig te zijn met denken, interpreteren en reageren. Alsof wij het leven moeten begrijpen en sturen. Maar deze les draait het om. Het zegt eigenlijk: je hoeft het niet zelf te bedenken. Er is al een diepere wijsheid in jou aanwezig. Alleen… die hoor je pas als je stil wordt.
En die stilte is geen trucje. Het is geen geforceerde meditatie waarin je iets probeert te bereiken. Het is meer een soort terugzakken. Even stoppen met alles wat je normaal doet. Je oordelen, je wensen, je ideeën over hoe het zou moeten zijn. Gewoon even niets toevoegen.
Wat er dan gebeurt, is subtiel maar krachtig.
Je gaat merken dat er een andere laag in je is die niet onrustig is, niet twijfelt en niet veroordeelt. Een stille aanwezigheid. In de taal van de cursus wordt dat “Gods Woord” genoemd. Maar je kunt het net zo goed zien als je ware natuur, je diepste Zelf.
Het mooie is: die stem is niet buiten je. Het is niet iets wat van boven komt of wat je moet verdienen. Het is letterlijk jouw eigen stem, maar dan zonder ruis. Zonder angst. Zonder verhaal.
Daarom zegt de les ook: wanneer je luistert, luister je eigenlijk naar jezelf. Niet naar het kleine zelf dat altijd bezig is, maar naar dat stille, heldere bewustzijn daaronder.
En van daaruit verandert alles.
Niet omdat jij de wereld gaat fixen, maar omdat jouw manier van kijken verandert. Minder oordeel, meer rust, meer vanzelfsprekende liefde. En dat werkt door. In hoe je praat, hoe je handelt, hoe je aanwezig bent.
De wereld verandert niet door hard werken aan de buitenkant, maar doordat er iets verschuift vanbinnen.
Wat deze les praktisch vraagt, is eigenlijk heel simpel:
neem een paar momenten op de dag waarop je echt stopt. Tien minuten bijvoorbeeld. Geen telefoon, geen afleiding. Gewoon zitten en stil zijn. En daarnaast elk uur even een korte pauze. Even terug naar die stilte.
Niet om iets te bereiken, maar om te herinneren.
Te herinneren dat je niet afgescheiden bent.
Dat je niet alles zelf hoeft te dragen.
En dat er een diepe vrede in je is die altijd beschikbaar is.
Als je het heel nuchter maakt, zou je kunnen zeggen:
je hoeft vandaag even niets te geloven, niets te veranderen en niets op te lossen
je hoeft alleen maar stil te zijn… en te luisteren
en misschien ontdek je dan dat wat je zoekt, al die tijd al aanwezig was
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties