Dit is zo’n les die eigenlijk zachtjes iets rechtzet wat diep vanbinnen al gevoeld wordt. Niet als een nieuw idee, maar als een herinnering die weer naar boven komt.
In mijn woorden gaat deze les over het verschuiven van perspectief. We zijn geneigd te kijken naar wat er nog niet is, wat beter kan, wat ontbreekt. Maar hier word je uitgenodigd om stil te staan bij wat er al verschoven is. En dat is vaak veel meer dan je denkt.
Er is al beweging.
Misschien minder strijd, iets meer ruimte, iets vaker een moment van rust of helderheid. Dat zijn geen kleine dingen. Dat is het pad dat zich opent.
Dankbaarheid wordt hier niet neergezet als een trucje of als iets wat je “moet doen”, maar als een natuurlijke reactie wanneer je begint te zien dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Dat er iets of iemand met je meebeweegt. In de taal van ECIW wordt dat de Vader genoemd, maar je kunt het net zo goed zien als het Leven zelf, of Bewustzijn, of die stille intelligentie die altijd aanwezig is.
Wat mij raakt in deze les is dat idee dat je niet bent wie je dacht dat je was. Dat zelfbeeld waar je zo aan vast kunt houden, dat eigenlijk een constructie is. En dat je daar als het ware uit wordt “opgetild”. Niet door hard werken, maar door te zien.
Dankbaarheid helpt daarbij, omdat het je aandacht verlegt.
Van tekort naar vervulling.
Van controle naar vertrouwen.
En er zit nog iets moois in: dankbaarheid is niet alleen iets wat jij geeft, het is ook iets wat je ontvangt. Alsof het leven zelf jou bedankt. Dat is een andere manier van kijken. Alsof jouw bereidheid om te luisteren, om te openen, op zichzelf al van waarde is.
Je hoeft dus niet eerst “beter” te worden om betekenis te hebben. Je aanwezigheid, jouw luisteren, jouw kleine verschuivingen, dat is al onderdeel van iets groters.
Wat deze les praktisch maakt, is die uitnodiging om echt tijd te nemen. Twee keer een moment van stilte, en gedurende de dag even herinneren. Niet als discipline, maar als terugkeren. Even stoppen en voelen: waar kan ik nu dankbaar voor zijn, los van de omstandigheden?
En misschien nog wel het belangrijkste: je gaat niet alleen.
Er is altijd begeleiding, ook als je die niet bewust ervaart.
Als je dit meeneemt in je dag, wordt dankbaarheid geen oefening maar een manier van kijken. Een manier van zijn. En van daaruit wordt alles net iets lichter, net iets zachter, net iets meer gedragen.
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties