Dit is zo’n les die je eigenlijk maar op één manier echt begrijpt: door hem toe te passen. Maar als je hem eerst even helder maakt, wordt de drempel een stuk lager.
Waar gaat deze les in essentie over?
De kern is simpel, maar confronterend:
zolang je niet vergeeft, zit je vast in angst, oordeel en onrust.
En dat voelt als een wereld die tegen je werkt.
Vergeving wordt hier niet bedoeld als “iemand zijn gedrag goedkeuren”.
Het gaat veel dieper. Het gaat erom dat je ziet dat jouw oordeel over de ander iets is wat jij zelf hebt gemaakt. En dat je dat ook weer kunt loslaten.
De tekst zegt eigenlijk:
je lijdt niet zozeer door wat er gebeurt, maar door hoe jij ernaar kijkt.
Een niet-vergevingsgezinde geest is continu op zijn hoede.
Hij ziet overal bevestiging van wat er mis is.
Hij denkt dat hij gelijk heeft, en juist daardoor blijft hij vastzitten.
En dat herken je misschien wel.
Als je eenmaal een oordeel hebt over iemand, ga je alles door die bril zien.
Elke kleine bevestiging maakt het verhaal sterker.
Wat is vergeving dan hier?
Vergeving is het loslaten van die bril.
Niet omdat de ander “gelijk heeft”.
Maar omdat jij vrij wilt zijn.
De les draait het om:
geven en ontvangen zijn hetzelfde.
Dus als jij vergeeft, geef je vrijheid
maar je ontvangt hem tegelijkertijd zelf.
Dat is de sleutel tot geluk waar de les over spreekt.
Hoe pas je dit concreet toe?
De oefening is eigenlijk heel praktisch:
Je neemt iemand waar je weerstand bij voelt.
Niet de makkelijkste persoon, juist niet.
Je kijkt in gedachten naar die persoon
en probeert iets anders te zien dan je standaard oordeel.
Een sprankje licht, iets menselijks, iets zachts.
Niet geforceerd, maar zoekend.
En daarna doe je hetzelfde met iemand die je wél aardig vindt.
En dan gebeurt er iets interessants:
het verschil tussen “vriend” en “vijand” begint te vervagen.
Dat is het moment waarop de les landt.
Niet als idee, maar als ervaring.
Wat gebeurt er dan echt?
Je merkt dat jouw oordeel niet vaststaat
dat het beweegt
dat jij degene bent die het in stand houdt en dus ook los kunt laten.
En daarin zit vrijheid.
Hoe kun je dit vanuit zen bekijken?
Vanuit zen is dit eigenlijk verrassend herkenbaar, alleen wordt het anders verwoord.
Zen zou zeggen:
Je lijdt niet door de werkelijkheid
maar door de verhalen die je erover maakt.
De niet-vergevingsgezinde geest uit de les
is in zen gewoon de denkgeest die blijft vasthouden en labelen.
Goed, fout
vriend, vijand
gelijk, ongelijk
Zen nodigt je uit om dat allemaal te zien
en het niet te volgen.
Niet door actief te vergeven als handeling
maar door direct te zien dat het oordeel leeg is.
In zazen bijvoorbeeld
je merkt een gedachte op over iemand
en je laat hem gaan zonder erin mee te gaan.
Dat is in feite dezelfde beweging.
Waar Een Cursus in Wonderen zegt
vergeef en zie het licht in de ander
Zegt zen
zie dat er niets vaststaat om aan vast te houden
Beide wijzen naar dezelfde ervaring
ruimte, stilte en een gevoel van verbondenheid dat niet afhankelijk is van jouw oordeel
Hoe kijken non dualistische stromingen hiernaar?
Als je iets verder uitzoomt, zie je dat deze les precies raakt aan wat in veel non dualistische stromingen wordt aangewezen.
In Advaita Vedanta ligt de nadruk op inzicht.
Daar wordt gezegd dat jij niet de persoon bent die oordeelt en gekwetst raakt, maar het bewustzijn waarin dat allemaal verschijnt.
Vanuit dat perspectief is vergeving helpend zolang je jezelf als persoon ervaart. Maar uiteindelijk zie je dat er nooit werkelijk iemand is geweest die jou iets heeft aangedaan.
In moderne non dualiteit, zoals je die hoort bij leraren als Rupert Spira en Mooji, wordt het vaak nog eenvoudiger gemaakt.
Daar wordt de vraag gesteld: wie is degene die niet vergeeft?
Als je daar echt naar kijkt, vind je geen vaste iemand. En zonder die iemand valt ook het hele idee van vasthouden en vergeven weg.
Mijn eigen vertaling van deze les
Als ik hem terugbreng naar hoe ik hem zelf zou zeggen:
Je denkt dat anderen jouw onrust veroorzaken
maar eigenlijk is het jouw oordeel dat je vasthoudt
Elke keer dat je dat oordeel loslaat
komt er ruimte vrij
En in die ruimte zit rust
en uiteindelijk ook iets wat lijkt op geluk, maar stiller is
Vergeving is dus geen morele daad
het is een praktische keuze om jezelf niet langer gevangen te houden in je eigen verhaal
En hoe vaker je dat doet
hoe lichter het wordt
Totdat je misschien ergens gaat zien
dat er uiteindelijk niets was om vast te houden in de eerste plaats
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties