In mijn zoektocht naar mijn ziels missie, komt steeds één beweging terug. Geen vast antwoord, geen eindpunt, maar een vraag die blijft openen:
Wat vraagt het leven van mij?
En misschien nog wel belangrijker:
kan ik die vraag blijven stellen, zonder hem meteen te willen invullen?
De illusie van verdeeldheid
We ervaren onszelf vaak als verdeeld.
Een deel van ons wil groeien, een ander deel houdt vast.
Een deel kiest voor liefde, een ander deel reageert vanuit angst.
Een deel voelt vertrouwen, een ander deel twijfelt constant.
Het voelt alsof er twee stemmen in ons leven.
En vaak proberen we die met elkaar in harmonie te brengen.
Maar deze les draait het volledig om:
er zijn geen twee zelven.
Er is er maar één.
De verdeeldheid die je ervaart, is geen werkelijkheid maar een waarneming.
Waarom je ziels missie geen vast antwoord is
Als je leeft vanuit het idee dat je verdeeld bent, ga je zoeken naar een vaste identiteit:
-
Dit is wie ik ben
-
Dit is mijn pad
-
Dit is mijn missie
Maar wat als je missie niet een antwoord is, maar een afstemming?
De vraag “Wat vraagt het leven van mij?” komt dan uit een heel andere plek.
Niet vanuit het ego dat wil bepalen, controleren en zeker weten
maar vanuit het ene Zelf dat luistert, afstemt en beweegt
Het probleem dat geen probleem is
We proberen voortdurend innerlijke tegenstellingen op te lossen:
-
angst omzetten in liefde
-
zwakte veranderen in kracht
-
twijfel vervangen door zekerheid
Maar volgens deze les is dat een zinloze poging.
Je probeert namelijk twee werelden te verenigen die niet samen kunnen bestaan
waarheid en illusie
Het gevolg is dat je blijft zoeken, verbeteren, aanpassen
zonder ooit echt thuis te komen
Terug naar het ene punt van waarheid
Verlossing betekent hier niet dat je “beter” wordt
maar dat je herinnert wat waar is
dat je niet verdeeld bent
dat je niet afgescheiden bent
dat je niet hoeft te worden wie je al bent
En precies daar krijgt jouw vraag zijn kracht
Wat vraagt het leven van mij?
Niet als mentale zoektocht
maar als een innerlijk luisteren
Leven vanuit de vraag
Wanneer je deze vraag stelt vanuit je ene Zelf, verandert de kwaliteit ervan
Het wordt geen vraag die voortkomt uit onzekerheid
maar uit beschikbaarheid
Geen vraag die iets probeert te fixen
maar een vraag die ruimte maakt
Dan wordt je ziels missie geen vaststaand plan
maar een levend proces
Een voortdurende afstemming op wat zich aandient
Wat er gebeurt als je stopt met zoeken naar jezelf
Op het moment dat je stopt met jezelf zien als verdeeld
valt er iets weg
De drang om jezelf te verbeteren
de behoefte om het allemaal te begrijpen
de angst om het “verkeerd” te doen
En in die ruimte ontstaat iets anders
Rust
helderheid
richting zonder dat je die hoeft te forceren
Alsof het leven zelf door je heen begint te bewegen
Persoonlijke reflectie
Als ik eerlijk ben, merk ik dat ik deze vraag steeds opnieuw moet leren stellen.
Mijn neiging is om antwoorden te willen. Zekerheid. Richting. Controle.
Maar telkens als ik denk dat ik het weet, merk ik dat het leven alweer iets anders van me vraagt.
En juist daar zit voor mij de verschuiving.
Niet in het vinden van mijn missie als iets vaststaands
maar in het durven leven zonder dat vaste antwoord
In het blijven luisteren
in het blijven afstemmen
in het toelaten dat het leven mij leidt, in plaats van andersom
De vraag “Wat vraagt het leven van mij?” is voor mij geen trucje of methode
Het is een manier van leven geworden
Een manier om steeds weer terug te keren
naar rust
naar vertrouwen
naar het besef dat ik niet verdeeld ben, maar gedragen word
En misschien is dat wel verlossing
niet dat alles duidelijk is
maar dat ik niet langer verdwaal in de zoektocht naar duidelijkheid
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties