Iedere ochtend heb ik een ritueel dat ik IJslanden noem. Dat ritueel doe ik direct nadat ik ben opgestaan. In dat moment zak ik rustig in mijn lichaam en maak ik contact met mijn hele lijf, van voeten tot kruin. Ik ontspan mezelf in mijn lichaam, alsof ik opnieuw land in deze wereld en in mezelf. In deze toestand ervaar ik meestal een heel liefdevolle energie.
Nadat ik een werkboekles uit Een Cursus in Wonderen heb gelezen en vaak ook een stukje uit het tekstboek, ga ik wandelen. Tijdens deze wandeling zet ik het IJslanden voort in een mindful walk.
Deze ochtend voelde mijn mindful walk anders. Ik heb geprobeerd mijn vinger erop te leggen, maar dat lukte niet. Zojuist werd ik me er echter van bewust dat ik mijn IJslanden ritueel deze ochtend niet volledig had gedaan. Dat verklaart ook waarom mijn aandacht tijdens het wandelen zo sterk naar mijn hoofd werd getrokken.
Korte reflectie
Wat hier mooi in zichtbaar wordt is hoe subtiel het verschil kan zijn tussen belichaamd aanwezig zijn en ongemerkt weer in het denken terechtkomen. Niet als fout, maar als signaal. Je lichaam liet eigenlijk heel zacht zien wat er ontbrak. Dat maakt dit inzicht op zichzelf alweer een vorm van IJslanden.
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties