Bij mezelf blijven.
Voor mij is dat geen losse uitspraak, maar een levensintentie.
"Bewust in mijn Hart zijn" Van daaruit leven, werken en ontmoeten.
Wanneer ik deze intentie serieus neem, gebeurt er iets wezenlijks. Mijn ego, zoals ECIW het beschrijft, wordt zichtbaarder. Niet omdat het groeit, maar omdat het aan het licht komt. En dat is niet altijd comfortabel. Soms zelfs confronterend.
Oude patronen melden zich dan vanzelf. Ontkennen. Identificeren. Goedpraten. Reacties die ooit helpend leken, maar mij nu vooral weghouden bij wat werkelijk gezien wil worden. Het pad van ontwaken is dan ook niet altijd zacht. Het vraagt moed om eerlijk te kijken, zonder oordeel.
Wat ik bij mezelf heb ontdekt, is dat ik het lastig vind om mijn grenzen rustig en helder aan te geven. Ik wil helpen. Ik wil beschikbaar zijn. Ik wil leven vanuit mijn Hart. Dat verlangen is oprecht. Tegelijk werk ik in een commerciële wereld waarin doelstellingen bestaan en verantwoordelijkheden duidelijk zijn.
Daar ontstaat soms spanning.
Als ik iedereen die om hulp vraagt direct help, komen mijn eigen doelen onder druk te staan. Maar als ik mijn grens aangeef vanuit irritatie, verlies ik iets anders. De verbinding. Met mezelf en met de ander.
Laat me je meenemen in een eenvoudig dagelijks voorbeeld.
Een collega komt naar me toe. Hij loopt vast in zijn dossier en vraagt of ik even met hem mee kan kijken. Mijn agenda zit vol. De druk van mijn eigen targets is voelbaar. Ik weet eigenlijk al dat dit nu niet past.
Ik geef mijn grens aan. Maar niet vanuit rust.
Mijn antwoord is kort. Afgemeten. Misschien zelfs wat bot. Ik zeg dat ik geen tijd heb, zonder uit te leggen wat er speelt. Van binnen voel ik irritatie. Niet zozeer naar mijn collega, maar naar de spanning die ik al langer met me meedraag. Die spanning vindt zijn uitweg in mijn toon.
Ik zie mijn collega iets terugdeinzen. De verbinding is weg. En vrijwel direct daarna voel ik het zelf ook. Dit klopt niet.
Volgens ECIW is dit een klassiek moment waarop het ego het overneemt. Niet omdat ik nee zeg, maar omdat ik nee zeg vanuit verkramping. Vanuit verdediging. Het ego wil het ongemak snel wegduwen, zonder erbij stil te staan.
Later kijk ik hier eerlijk naar. Zonder mezelf te veroordelen. Dit hoort bij het leven. Ik zie dat grenzen aangeven alleen helend is wanneer het gebeurt in verbinding. Met mezelf én met de ander.
De uitnodiging zit niet in altijd rustig zijn, maar in bereidheid tot bewustwording. In het vertragen voordat ik spreek. In voelen wat er werkelijk in mij leeft.
Een grens kan ook zo klinken:
“Ik merk dat ik nu vol zit en geïrriteerd raak. Dat wil ik niet op jou afreageren. Laten we later een moment plannen.”
De grens blijft staan. En de liefde ook.
ECIW leert dat liefde en waarheid nooit tegenover elkaar staan. Het ego zegt nee om zichzelf te beschermen. Het Hart zegt nee om trouw te blijven aan wat klopt. En elke keer dat ik dit verschil zie, zonder strijd, wordt het ego iets minder leidend.
Bij mezelf blijven betekent niet dat ik altijd kalm of voorbeeldig ben. Het betekent dat ik bereid ben terug te keren. Naar mijn Hart. Naar bewustzijn. Naar dat stille weten waarin niets verdedigd hoeft te worden.
Bewust in mijn Hart zijn.
Dat is de weg die ik ga.
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties