Soms voelt het leven als een eindeloze zoektocht.
We zoeken naar rust, erkenning, zekerheid, liefde, bevestiging of controle. We denken vaak dat we iets buiten onszelf moeten vinden om uiteindelijk compleet of veilig te zijn. Maar hoe meer we zoeken in de wereld van vormen, prestaties en verwachtingen, hoe vaker we merken dat niets werkelijk blijvend vervult.
Dat is waar deze les uit Een Cursus in Wonderen mij diep raakt. Ze wijst niet naar nóg meer zoeken in de buitenwereld, maar naar een herinnering aan iets dat al aanwezig is.
“Niemand kan falen die tot de waarheid tracht te komen.”
Alleen al die zin voelt voor mij als een enorme uitnodiging tot ontspanning. Want hoe vaak leeft er niet ergens op de achtergrond de angst om verkeerd bezig te zijn? Alsof we kunnen mislukken in ons spirituele pad, in ons leven of in onze ontwikkeling. Maar deze les zegt eigenlijk iets radicaals eenvoudigs: de waarheid is geen prestatie. Het is geen eindstation dat alleen bereikbaar is voor de ‘verlichten’. Het is datgene wat altijd al aanwezig was, onder alle gedachten, overtuigingen en identificaties.
De les beschrijft hoe we vaak zoeken naar het eeuwige in het tijdelijke. Naar veiligheid in dingen die voortdurend veranderen. Naar liefde in afhankelijkheid. Naar vervulling in bezit, status of controle. En hoewel dat heel menselijk is, kan het uiteindelijk nooit volledig vervullen. Niet omdat er iets mis is met de wereld, maar omdat we van de wereld iets proberen te maken wat zij niet kan zijn.
Wat ik mooi vind, is dat de les het zoeken zelf niet veroordeelt. Integendeel. Ze zegt zelfs dat zoeken onvermijdelijk is. Alleen mogen we ons gaan afvragen: waar zoeken we eigenlijk naar?
Veel spirituele stromingen wijzen uiteindelijk in dezelfde richting. Binnen het zenboeddhisme wordt vaak gesproken over het direct ervaren van wat er nu is, voorbij het denken en het persoonlijke verhaal. Bij Eckhart Tolle zie je dezelfde uitnodiging om niet volledig samen te vallen met de constante stroom van gedachten. En ook binnen non dualistische tradities wordt steeds weer verwezen naar dat wat onveranderlijk aanwezig is onder alle ervaringen.
Voor mij gaat deze les daarom niet over het bereiken van een verre hemel, maar over het herkennen van iets wat hier en nu al aanwezig is. Een innerlijke stilte die niet afhankelijk is van omstandigheden. Een diepere laag van zijn die niet voortdurend bevestigd hoeft te worden.
De tekst spreekt over een deur in de denkgeest. Een deur die we nooit helemaal hebben kunnen sluiten. Dat beeld raakt me. Want ondanks alle afleiding, onrust of identificatie met het ego, blijft er altijd iets in ons dat herinnert. Soms heel subtiel. In een moment van stilte. Tijdens meditatie. Tijdens een wandeling. Of ineens midden in een gewone dag.
Alsof er even iets openvalt.
Wat ik persoonlijk ervaar, is dat het pad niet zozeer gaat over iets worden, maar eerder over het afleren van alles wat we niet zijn. Minder vasthouden. Minder geloven in iedere gedachte. Minder zoeken buiten onszelf naar wat alleen van binnen werkelijk gevonden kan worden.
En misschien is dat wel de grootste troost van deze les:
dat we uiteindelijk niet kunnen falen.
Niet omdat het ego alles goed doet, maar omdat waarheid niet verloren kan gaan. Omdat wat werkelijk is, geduldig op ons blijft wachten onder alle lagen van angst, zoeken en verwarring.
Misschien hoeven we dus niet harder te zoeken.
Misschien mogen we juist vaker stil worden.
Zodat zichtbaar wordt wat er altijd al was.
Jacco
Reactie plaatsen
Reacties